Yırtık dondan çıkan iğrenti

İnsan en çok kendinden kaçmak istermiş.  En çok, yaralayan sarmalıymış açılan yaraları; yine kendi elleriyle.

O denli çok kaçtım ki bugüne kadar… o denli yandı ki canım.  Kaç kere bozdum ettiğim yeminleri, kaç kere döndüm gittiğim yoldan.  Kaç kere… kaç yüz kere…

Artık istemiyorum… beni tanımayana kendimi anlatmak istemiyorum zorla.  Bana emek harcamayana emek vermek istemiyorum.

Bu duyguyu unuttuğumu sanmıştım, üstesinden geldiğimi düşünmüştüm. “İğrenti” geri geldi yine,malesef.

Ben yine eski ben olmaya mahkum.  Pireleri de yakarım ben, yorganları da.  Kimse karışmasın.   Feryatlarım boğazımdan taşmıyor; kimse bana karışmasın.

Kelimelerim kısıldı yine; kendi kendime konusması bile zor geliyor.  Kimseye, kendime bile anlatamadıklarımı nasıl kusacağım dışarı?  İçimde büyüyüp katılaşıyorlar böyle.

Yırtık dondan çıkan iğrenti

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir